ผมมีเพื่อนเยอะแยะมากมายรอบตัวผม
ผมรักพวกเค้าทุกคน ห่วงพวกเค้าทุก แต่เหมือนที่หลายๆคนบอก ต่อให้มีเพื่อนหลายๆคนก็ตาม แต่ใช่ว่าเราจะยอมเปิดใจให้ใครทุกคน
ผมมีเพื่อนที่ผมรักมากอยู่สองคน

คนแรก...........
ผมอยู่กับมันมานานมากแล้ว ถ้าให้นับรวมจริงๆ คงเกือบเท่าชีวิตผมนั้นแระ เพราะบ้านมันอยู่ติดกับบ้านผม เท่าที่ผมจำความได้ ผมก็มีมันเป็นเพื่อนแล้ว เราเรียนที่เดียวกัน( ยกเว้นตอนมหาลัย ) ห้องเดียวกันตลอด( ยกเว้นตอน ป 2 กับ ป 3 ) ผมรักมันมาก มากจริงๆ ถึงแม้มันจะเรียนไม่ค่อยเก่ง มีเรื่องกับคนโน้นคนนี้ไปทั่ว แต่ผมก็ยังรักมันอยู่ดี
มีคนเคยถามผมว่า ทำไมถึงยังไปคบกับมันอยู่ มันทำเมิงพลอยซวยไปด้วยกี่ครั้งแล้ว เหตุผลของผมนั้นมีนับล้านที่ยังคบกับมันอยู่ แต่ที่สำคัญจริงๆก็คือ มันไม่เคยทิ้งผม มันไม่เคยปล่อยมือผม ผมไม่มีวันปล่ยอมือใครแน่ หากเค้าไม่ปล่อยมือผมก่อน เวลาที่ผมมีความสุข มันชอบหายหัวไปทุกครั้ง ไม่เคยอยู่ให้เห็นหน้า แต่พอเวลาผมมีเรื่องทุกใจทีไร คนแรกที่อยู่เคียงข้างผมก็มันคนนี้เสมอ คนแรกที่ปลอบผมคือมันเสมอ คนแรกที่แบ่งปันความเจ็บปวดก็เป็นมันเสมอ แล้วจะให้ผมทิ้งมันไปอย่างไร

คนที่สอง.........
ผมมาเจอมันตอนเรียนมหาลัยนี่แระ ไม่นานเท่าคนแรก แต่ก็รักไม่น้อยไปกว่ากัน ถามว่าทำไม ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
เพื่อนผมคนนี้เรียนเก่งมาก และเป็นคนดีจริงๆ รอบตัวมันมีหลายคนรายรอบ ทุกคนล้วนรักมันคนนี้ทุกคน จนบางครั้งผมก็เคยแอบคิดว่า ความรู้สึกของผมคงไม่จำเป็นต่อมันสักเท่าไร 555
เวลาผมมีความทุกข์ มันก็เป็นที่ปรึกษาได้อยู่หรอก แต่คำปรึกษามันออกแนวฮาๆไปหน่อย แต่ก็รู้สึกที่ได้ฟัง รู้สึกดีที่ได้บอกให้มันฟัง
ผมจำเรื่องราวมันได้ตลอด วันที่เจอกันวันแรก วันเกิดมัน รหัส นศ. บลาๆๆๆๆ ทั้งที่รู้จักกันไม่นาน แต่ผมก็รู้สึกผูกพันกับมันมาก และรักมันมาก แคร์มันไปซะหมดทุกเรื่อง